Online-Tells (konkurs)
autorstwa PokerStrategy.com
| 1 2 |
1. miejsce: tthmb
1 Spostrzeżenia
Pojęcie „tell" jest ambiwalentne i trudne do matematycznego uchwycenia (inne niż w Hold´em). Dodaje to uroku, ale czyni także kłopotliwym tematem. Nie ma wcale wypowiedzi lub przesłanek (jak np. zasady outs i odds), które można byłoby określić jako „obiektywnie poprawne".
Z tego względu kolejne wypowiedzi nie mają prawa wysuwać pretensji co do całości i poprawności. Obowiązuje to tym bardziej, jako że sięgam prawie wyłącznie po moje przemyślenia i doświadczenia. Książki, które do tej pory przeczytałem, od biedy zajmują się kwestią online tells. Wyjątkiem jest - jak dotąd wiadomo - jedynie Matthew Hilger w „Internet Texas Holdem", str. 266 - 270. Bardzo cenię tę książkę; jego wypowiedzi na temat tells są jednak sprzeczne i nie zgadzają się z moimi doświadczeniami (poniżej szczegóły).
2 Definicja i wartość
Tell jest definiowane jako zdradliwa wypowiedź na temat wartości karty, a dokładniej nieświadoma wypowiedź. Przez to wszystkie wypowiedzi o tells łączą się z jedną obiektywną okolicznością. Te okoliczności muszą zostać rozpoznane. Niektóre z tych okoliczności (tzn. poszczególne tells) zostaną teraz przedstawione i ocenione.
3 Poszczególne tells
W zasadzie jedynie zachowanie wskazujące na chęć obstawiania traktowany jest w pokerze online jako tell (ogólnie lub jednego gracza). Moje doświadczenie mówi mi jednak, że jest więcej rodzajów tells, które chciałbym teraz omówić:
3.1 Nazwa gracza
Pierwszą informacją, jaką otrzymuję od gracza jest jego nazwa. Ta nazwa może mi wyjawić dużo informacji. Jeśli tak jest, ta informacja jest podstawą, ponieważ pozwala na wysunięcie wniosków dotyczących ogólnego nastawienia. Przykład: Steve Davis, pogromca gry snooker w latach osiemdziesiątych miał nicka „the machine" z powodu swojego zimnego, wyrachowanego, pozbawionego emocji stylu gry. Gracza pokera „the machine" łączę od razu z wymienionymi cechami, tzn. cechami, które są dla mnie niebezpieczne. Matthias Wahls występuje m.in. pod taką nazwą. Jeśli gra tak, jak tutaj (w co nie wątpię), to gra w pokera tak jak Steve Davis w snookera. Prawdziwy tell, który uwzględniłbym w trakcie gry, gdybym nie wiedział, kto siedzi naprzeciwko mnie...
Jeszcze jeden przykład: Jest tutaj i na PP gracz o nazwie Schnibbel. Schnibbeln to wyrażenie pochodzące z gry w skat'a, gdy próbuje się złapać asem dziesiątkę, zajętą przez przeciwnika, czytaj: wyrwać dziesiątkę. Schnibbeln oznacza więc grę pełną sztuczek, grę ryzykowną. Kilka razy obserwowałem Schnibbel na PP i wierzę, że Schnibbel rzeczywiście gra sprytnie i niekonwencjonalnie. Także tu potwierdziło się moje wrażenie co do nazwy. Mogę więc kierować się tym w czasie gry.
Często widuje się oczywiście nazwy, które mają coś wspólnego z językiem pokera. Tutaj moje doświadczenie. Nazwa jest dokładnie przeciwieństwem tego, co sugeruje. Rocks (skały) są rzadko tight; donks lub maniacy często gracze zdolni do przystosowania się. Ale: kto nie pasuje, częściej niż normalnie, KK na flopie Axx, grając przeciwko graczowi „Aceholder"?? Jak będzie z grą przeciw „Imonabluff"??
3.2 Dołączenie do stołu
Wnioski można też wyciągnąć z tego, w jaki sposób dany gracz dołącza do stołu. Ciągle widzę graczy, którzy od razu sadowią się przy jednym stole i od razu ustawiają „auto post blind" nawet, jeśli są na pozycji under the gun. To mówi o niewielkiej tightness (ostrożności). Odwrotnie gracz, który nawet po buttonie, czeka na big blind, cieszy się u mnie pewnym szacunkiem. Podobnie jest po przerwie na toaletę z sitout: dobry gracz nigdy nie obstawiłby moim zdaniem BB + SB (dead posten). Jednak od czasu do czasu widzi się to na początkowej pozycji i wyciąga wnioski.
3.3 Opuszczanie stołu
Po części gracze oznajmiają, że jest to ich ostatnia runda przed opuszczeniem stołu. Często zdarza się to po serii bad beats lub serii ładnych wygranych, czyli gdy gracz jest albo sfrustrowany lub gadatliwy.
W obu przypadkach zauważyłem tendencję do tego, że tego typu gracze chcą zagrać jeszcze jedno rozdanie, może, żeby jeszcze raz wygrać kiepską kartą, może, choć to obojętne, bo i tak już wygrali ładne pieniądze. Te ostatnie rozdania stają się jednak łatwym łupem (utg lub utg + 1). Nie opłaca się sprawdzać podbicia lub przebijać i atakować flopa będąc in position. Szczególnie odnosi się to do zakresu NL.
3.4 Czat
Czat to prawdziwa kopalnia. Mam na myśli bardziej sposób czatowania niż jego treść (nie jest to nieświadome, tym samym nie jest to tell).
3.4.1 Ten, kto dużo pisze
Gracz, który dużo pisze jest z reguły loose. Nie ma potrzebnej uwagi. Często można go wyprzeć z rozdania na flopie i na turnie.
Gdy taki gracz na NL wnosi duży zakład lub ew. podbija na limicie lub gra czekam/podbijam, ma z reguły bardzo dobrą kartę. Rzadko bowiem blefuje, ponieważ nie koncentruje się na grze. Udany blef jest przecież związany z konkretną sytuacją w grze. Te okoliczności, które uczyniłyby z blefu sukces, pozostają niezauważalne dla takiego gracza, który dużo pisze. On nawet nie próbuje ich wytropić. Dlatego uważaj przy wysokich podbiciach tego gracza!
3.4.2 Zachowanie po bad beats
Często można poznać po sposobie czatowania po bad beats, czy gracz akceptuje bad beat jako część gry i wie, jak się z tym postępuje, czy np. traktuje to jako wyjątkową niesprawiedliwość świata. Pierwszych graczy należy szanować, drudzy często popadają szybko w tilta. To bardzo ważny tell.
3.4.3 Analiza rozdań ew. komentarze
Po części mocnych graczy można zidentyfikować po tym, że niepytani właściwie analizują rozdanie. To odnosi się do własnych rozdań jak również do tych, w których ten gracz nie uczestniczy.
To wszystko działa oczywiście w drugim kierunku. Na niższym poziomie widuje się komentarze, z których można odczytać, że gracz nie zaznajomił się z podstawami gry. Zanotować i wykorzystać!
3.4.4 Nowicjusz
Od czasu do czasu gracze piszą na czacie, że są nowi (np. stwierdzenia takie jak „nigdy bym nie pomyślał, że poker może sprawiać tyle radości). Zanotować i wykorzystać!
3.4.5 Szeryf
Dotyczy NL. Szeryf czeka, np. na flopie będąc out of position, przebicie wobec małego steal-bet, wejście all-in z uwagą przeciwnika po flopie „Stop trying to steal". Jeśli krótko po tym podbicie pre-flopa pokaże pocket- pair, wiesz, z jakim rodzajem gracza masz do czynienia i możesz tworzyć z nim piękne pule, specjalnie wtedy, gdy zmotywujesz lub zachęcisz go małym komentarzem na czacie.
Tutaj może się też udać sprawdzenie małej puli z kartą trash na ręce lub wniesienie małego niepotrzebnego miniblefu (nie musi to być przeciw szeryfowi, może to być także inny przeciwnik). Wiesz, że przegrywasz i pokazujesz słabe karty (jak wspomniałem koniecznie pokazać!!). Szeryf to zapisze i przy następnej okazji wejdzie do gry wysokim zakładem. Jest to wtedy bardzo wdzięczne.
3.4.6 „Za dużo tutaj short-stacks"
Dotyczy NL. Gracz oznajmia, że opuszcza stół, ponieważ podobno zbyt wielu graczy siedzących przy stole gra strategią short-stack (o grze short-stack poczytaj tutaj: Strategia Short Stack). Od razu to zanotowałem. Jest to bowiem wskazówką, że lubi grać przeciw big stacks z wysokimi zakładami, blefuje wiedząc o tym, że big stacks rzadziej sprawdzają niż small stacks.
3.4.7 Komentarze do flopa
Kiedy gracz komentuje flopa (najczęściej wyraża niezrozumienie, gdy kilka razy z rzędu nie przychodzą wysokie karty), można się domyślać, że najczęściej gra właśnie takie karty i raczej rzadko małe konektory tego samego koloru.
1 Spostrzeżenia
Pojęcie „tell" jest ambiwalentne i trudne do matematycznego uchwycenia (inne niż w Hold´em). Dodaje to uroku, ale czyni także kłopotliwym tematem. Nie ma wcale wypowiedzi lub przesłanek (jak np. zasady outs i odds), które można byłoby określić jako „obiektywnie poprawne".
Z tego względu kolejne wypowiedzi nie mają prawa wysuwać pretensji co do całości i poprawności. Obowiązuje to tym bardziej, jako że sięgam prawie wyłącznie po moje przemyślenia i doświadczenia. Książki, które do tej pory przeczytałem, od biedy zajmują się kwestią online tells. Wyjątkiem jest - jak dotąd wiadomo - jedynie Matthew Hilger w „Internet Texas Holdem", str. 266 - 270. Bardzo cenię tę książkę; jego wypowiedzi na temat tells są jednak sprzeczne i nie zgadzają się z moimi doświadczeniami (poniżej szczegóły).
2 Definicja i wartość
Tell jest definiowane jako zdradliwa wypowiedź na temat wartości karty, a dokładniej nieświadoma wypowiedź. Przez to wszystkie wypowiedzi o tells łączą się z jedną obiektywną okolicznością. Te okoliczności muszą zostać rozpoznane. Niektóre z tych okoliczności (tzn. poszczególne tells) zostaną teraz przedstawione i ocenione.
3 Poszczególne tells
W zasadzie jedynie zachowanie wskazujące na chęć obstawiania traktowany jest w pokerze online jako tell (ogólnie lub jednego gracza). Moje doświadczenie mówi mi jednak, że jest więcej rodzajów tells, które chciałbym teraz omówić:
3.1 Nazwa gracza
Pierwszą informacją, jaką otrzymuję od gracza jest jego nazwa. Ta nazwa może mi wyjawić dużo informacji. Jeśli tak jest, ta informacja jest podstawą, ponieważ pozwala na wysunięcie wniosków dotyczących ogólnego nastawienia. Przykład: Steve Davis, pogromca gry snooker w latach osiemdziesiątych miał nicka „the machine" z powodu swojego zimnego, wyrachowanego, pozbawionego emocji stylu gry. Gracza pokera „the machine" łączę od razu z wymienionymi cechami, tzn. cechami, które są dla mnie niebezpieczne. Matthias Wahls występuje m.in. pod taką nazwą. Jeśli gra tak, jak tutaj (w co nie wątpię), to gra w pokera tak jak Steve Davis w snookera. Prawdziwy tell, który uwzględniłbym w trakcie gry, gdybym nie wiedział, kto siedzi naprzeciwko mnie...
Jeszcze jeden przykład: Jest tutaj i na PP gracz o nazwie Schnibbel. Schnibbeln to wyrażenie pochodzące z gry w skat'a, gdy próbuje się złapać asem dziesiątkę, zajętą przez przeciwnika, czytaj: wyrwać dziesiątkę. Schnibbeln oznacza więc grę pełną sztuczek, grę ryzykowną. Kilka razy obserwowałem Schnibbel na PP i wierzę, że Schnibbel rzeczywiście gra sprytnie i niekonwencjonalnie. Także tu potwierdziło się moje wrażenie co do nazwy. Mogę więc kierować się tym w czasie gry.
Często widuje się oczywiście nazwy, które mają coś wspólnego z językiem pokera. Tutaj moje doświadczenie. Nazwa jest dokładnie przeciwieństwem tego, co sugeruje. Rocks (skały) są rzadko tight; donks lub maniacy często gracze zdolni do przystosowania się. Ale: kto nie pasuje, częściej niż normalnie, KK na flopie Axx, grając przeciwko graczowi „Aceholder"?? Jak będzie z grą przeciw „Imonabluff"??
3.2 Dołączenie do stołu
Wnioski można też wyciągnąć z tego, w jaki sposób dany gracz dołącza do stołu. Ciągle widzę graczy, którzy od razu sadowią się przy jednym stole i od razu ustawiają „auto post blind" nawet, jeśli są na pozycji under the gun. To mówi o niewielkiej tightness (ostrożności). Odwrotnie gracz, który nawet po buttonie, czeka na big blind, cieszy się u mnie pewnym szacunkiem. Podobnie jest po przerwie na toaletę z sitout: dobry gracz nigdy nie obstawiłby moim zdaniem BB + SB (dead posten). Jednak od czasu do czasu widzi się to na początkowej pozycji i wyciąga wnioski.
3.3 Opuszczanie stołu
Po części gracze oznajmiają, że jest to ich ostatnia runda przed opuszczeniem stołu. Często zdarza się to po serii bad beats lub serii ładnych wygranych, czyli gdy gracz jest albo sfrustrowany lub gadatliwy.
W obu przypadkach zauważyłem tendencję do tego, że tego typu gracze chcą zagrać jeszcze jedno rozdanie, może, żeby jeszcze raz wygrać kiepską kartą, może, choć to obojętne, bo i tak już wygrali ładne pieniądze. Te ostatnie rozdania stają się jednak łatwym łupem (utg lub utg + 1). Nie opłaca się sprawdzać podbicia lub przebijać i atakować flopa będąc in position. Szczególnie odnosi się to do zakresu NL.
3.4 Czat
Czat to prawdziwa kopalnia. Mam na myśli bardziej sposób czatowania niż jego treść (nie jest to nieświadome, tym samym nie jest to tell).
3.4.1 Ten, kto dużo pisze
Gracz, który dużo pisze jest z reguły loose. Nie ma potrzebnej uwagi. Często można go wyprzeć z rozdania na flopie i na turnie.
Gdy taki gracz na NL wnosi duży zakład lub ew. podbija na limicie lub gra czekam/podbijam, ma z reguły bardzo dobrą kartę. Rzadko bowiem blefuje, ponieważ nie koncentruje się na grze. Udany blef jest przecież związany z konkretną sytuacją w grze. Te okoliczności, które uczyniłyby z blefu sukces, pozostają niezauważalne dla takiego gracza, który dużo pisze. On nawet nie próbuje ich wytropić. Dlatego uważaj przy wysokich podbiciach tego gracza!
3.4.2 Zachowanie po bad beats
Często można poznać po sposobie czatowania po bad beats, czy gracz akceptuje bad beat jako część gry i wie, jak się z tym postępuje, czy np. traktuje to jako wyjątkową niesprawiedliwość świata. Pierwszych graczy należy szanować, drudzy często popadają szybko w tilta. To bardzo ważny tell.
3.4.3 Analiza rozdań ew. komentarze
Po części mocnych graczy można zidentyfikować po tym, że niepytani właściwie analizują rozdanie. To odnosi się do własnych rozdań jak również do tych, w których ten gracz nie uczestniczy.
To wszystko działa oczywiście w drugim kierunku. Na niższym poziomie widuje się komentarze, z których można odczytać, że gracz nie zaznajomił się z podstawami gry. Zanotować i wykorzystać!
3.4.4 Nowicjusz
Od czasu do czasu gracze piszą na czacie, że są nowi (np. stwierdzenia takie jak „nigdy bym nie pomyślał, że poker może sprawiać tyle radości). Zanotować i wykorzystać!
3.4.5 Szeryf
Dotyczy NL. Szeryf czeka, np. na flopie będąc out of position, przebicie wobec małego steal-bet, wejście all-in z uwagą przeciwnika po flopie „Stop trying to steal". Jeśli krótko po tym podbicie pre-flopa pokaże pocket- pair, wiesz, z jakim rodzajem gracza masz do czynienia i możesz tworzyć z nim piękne pule, specjalnie wtedy, gdy zmotywujesz lub zachęcisz go małym komentarzem na czacie.
Tutaj może się też udać sprawdzenie małej puli z kartą trash na ręce lub wniesienie małego niepotrzebnego miniblefu (nie musi to być przeciw szeryfowi, może to być także inny przeciwnik). Wiesz, że przegrywasz i pokazujesz słabe karty (jak wspomniałem koniecznie pokazać!!). Szeryf to zapisze i przy następnej okazji wejdzie do gry wysokim zakładem. Jest to wtedy bardzo wdzięczne.
3.4.6 „Za dużo tutaj short-stacks"
Dotyczy NL. Gracz oznajmia, że opuszcza stół, ponieważ podobno zbyt wielu graczy siedzących przy stole gra strategią short-stack (o grze short-stack poczytaj tutaj: Strategia Short Stack). Od razu to zanotowałem. Jest to bowiem wskazówką, że lubi grać przeciw big stacks z wysokimi zakładami, blefuje wiedząc o tym, że big stacks rzadziej sprawdzają niż small stacks.
3.4.7 Komentarze do flopa
Kiedy gracz komentuje flopa (najczęściej wyraża niezrozumienie, gdy kilka razy z rzędu nie przychodzą wysokie karty), można się domyślać, że najczęściej gra właśnie takie karty i raczej rzadko małe konektory tego samego koloru.
| 1 2 |